Weblog

Daar zat ze dan. Als een stil muisje tegenover mij.
Ik deed bij haar de intake voor de Rots en Waterlessen en ik begreep direct waarom de leerkracht deze leerling had aangemeld.
Op zachte toon gaf ze me antwoord met ja of nee. Of ze haalde haar schouders op.
‘Weet ik niet’ betekende dat.
 
Wanneer ik haar een week later, samen met drie klasgenootjes uit de groep haal, loopt ze snel met me mee.
‘Ze heeft er zin in,’ fluistert de leerkracht mij toe.
 
En daar zitten ze. Met z’n vieren op de bank. Allemaal met een verschillende reden om de Rots en Waterlessen te gaan volgen.
Ik leg hen uit dat iedereen een ‘Rots’ en een ‘Water’ in zich heeft en doe de bijbehorende gebaren erbij.
Rots staat voor: ik kan voor mijzelf opkomen, als het moet kan ik mijzelf verdedigen. En Rots zegt ook ‘Ik weet welke weg ik wil gaan.’
Water staat voor vriendschap, communicatie en verbondenheid.
 
Ik vertel ze over de film ‘Karate Kid’. Dat spreekt vooral de jongens aan.
We oefenen de ‘gouden haan’.
Nadat we flink hebben geoefend, laat ik hen zien hoe sterk ze zijn; dat mensen écht op hen kunnen leunen. Letterlijk.
Dat is een leuke oefening!
 
En daar staat ze dan. Een half uur na de ‘leunoefening’. Voor de klas.
Kin omhoog, in opperste concentratie en ze staat sterk. Letterlijk en figuurlijk.
In leg een vuist op haar heup en vertel op fluistertoon aan de klas dat dit een meid is op wie je kunt leunen. ‘Ik vertrouw haar; zij zal mij niet laten vallen.’ En vervolgens leun ik met mijn hele gewicht op haar. Ik til mijn linkerbeen van de grond en hang tegen haar aan.
Deze meid staat er! Voor al haar klasgenoten laat zij zien dat ze niet alleen fysiek, maar ook mentaal een stukje sterker is geworden.
Kanjer!
 
Ik verheug mij nu al op de volgende les!
 
Chantal