Weblog

Al tuffend in mijn autootje op weg naar Zutphen bedenk ik mij dat ik weer eens hoognodig een stukje moet schrijven voor mijn weblog.
En natuurlijk kan ik schrijven over de ontwikkelingen binnen de politiek (geen woorden voor), de eindevaluaties van Rots en Water (eveneens sprakeloos, maar dan van blijdschap) of de fijne collega’s die ik heb.
 
Maar dat doe ik niet; ik ga terug naar waar de weblog voor is bedoeld: Wat houdt het AB-werk nu eigenlijk in?
Om die vraag te beantwoorden hoef ik alleen maar even terug te gaan naar mijn agenda van vorige week, waar ik een mega-leuke en zeer afwisselende werkweek heb gehad.

Maandag:
Vanaf 8.30 uur langs diverse scholen om trampolines te verzamelen. Ik heb er 4 nodig, maar kan er maar 2 in mijn autootje krijgen. In de stromende regen is het even proppen, maar het lukt!
Onderweg bel ik een collega. Een handig moment om even bij te praten.
Eenmaal op school aangekomen tref ik voorbereidingen voor de presentatie van groep 5 over ‘Anders zijn’.
10.30 uur: Presentatie geven aan groep 5. In deze groep zitten meerdere kinderen met een stoornis en de leerkracht heeft mij gevraagd een presentatie te geven over ‘Anders zijn’.
Om het goed tot de kinderen door te laten dringen hoe vervelend het kan zijn als je lichaam of hersenen iets anders doen dan jij wilt, heb ik een aantal ‘proefjes’ voorbereid.
Zo moeten ze bijvoorbeeld doosjes met rozijntjes inpakken, maar dan met handschoenen aan. Of  eenvoudige sommen oplossen, maar dan als springend op neen trampoline.
Sommige kinderen worden écht heel boos…..
De presentatie duurt langer dan ik had verwacht, maar slaat wel aan.
 
‘s Middags ben ik op een school waar de directeur tevens (bijna fulltime) voor de klas staat. Een druk bezet man dus.
Toch wil ik wel graag het één en ander op papier hebben. Dus na schooltijd zitten we een half uur samen te sparren en komen we tot een concreet handelingsplan. Beiden blij. Hij omdat het af is, ik omdat het één en ander mij duidelijker is geworden.
 
Dinsdag:
Om 9.00 een voortgangsgesprek. Tijdens de evaluatie blijkt dat het doel van het handelingsplan is behaald. Het was een kleine stap, die nu verder kan worden uitgebreid.
 9.45 uur: Korte observatie van een leerling met betrekking tot zijn medicijngebruik.
10.30 uur: Met een collega, een directeur en een groepsleerkracht om de tafel om te kijken of Rots en Water wat zou kunnen zijn voor die groep kinderen.
11.30 uur: Samen met een leerkracht stellen we een handelingsplan op voor een jongen uit groep 8 die erg beïnvloedbaar blijkt te zijn.
Tijdens het werken verlies ik mijn map ‘leerlingen en scholen’. Mijn kantoor, zeg maar. Enigszins in paniek begin ik met zoeken, maar tevergeefs. Ik weet niet wat ik fout heb gedaan. Hier kan de leerkracht echter niets mee, en tijd is kostbaar, dus we gaan snel verder.
 
12.30 uur: In de auto bel ik naar één van onze ICT-ers, waar ik gelukkig diezelfde middag terecht kan. Vervolgens snel naar Zelhem voor de lunch, want daar zit mijn ‘Rots en Water-collega’.  Samen hebben we de training gevolgd en het is fijn om elkaar over de trainingen te spreken. Vorig schooljaar gaven we ze samen. Maar met de nieuwe werkwijze lukt dat niet meer.
We wisselen informatie uit en veel te snel is de tijd voorbij.
Ik rijd naar de school waar ik de trampolines heb geleend. Het is de school waar ik vóór deze baan heb gewerkt. Ik kom er nog regelmatig en leen vaak materialen. Ik lever de trampolines af en rijd naar ons kantoor in Borculo
Snel naar de ICT-mannen.
Ik vrees het ergste. ‘Je hebt toch alles wel op de server staan?’ wordt mij gevraagd.
“Uhhhh. Niet van de afgelopen 2 maanden…”
Gelukkig word de gehele map teruggevonden onder ‘My Music’.
Ik begrijp niet hoe hij daar komt, maar mijn ‘kantoor’ is terug!!
Daarna zet ik alles op de server. Stel je voor dat ik alle informatie écht kwijtraak!
’s Avonds werk ik thuis nog even wat verslagen uit en beantwoord mailtjes.
 
Woensdag:
Vandaag de laatste praktijklessen van Rots en Water.
Bij sommige kinderen zie ik weinig verandering, anderen lopen zelfverzekerd door de school. Super om te zien!
Na schooltijd zit ik nog met een aantal leerkrachten om de tafel om de handelingsplannen te bespreken.
Ook de nieuwe onderwijsassistente zit er bij. Twee weken daarvoor zat ik bij de sollicitatiegesprekken en het is leuk om te zien dat ze al mee kan draaien.
 
Wat later op de middag is er nog even tijd voor wat administratie.
’s Avonds is er nog even tijd om wat dingen uit te werken.
En als ik mijn agenda opensla, zie ik dat volgende week net zo vol zit!
Ik heb er nu al zin in!

Groetjes Chantal.

Daar zat ze dan. Als een stil muisje tegenover mij.
Ik deed bij haar de intake voor de Rots en Waterlessen en ik begreep direct waarom de leerkracht deze leerling had aangemeld.
Op zachte toon gaf ze me antwoord met ja of nee. Of ze haalde haar schouders op.
‘Weet ik niet’ betekende dat.
 
Wanneer ik haar een week later, samen met drie klasgenootjes uit de groep haal, loopt ze snel met me mee.
‘Ze heeft er zin in,’ fluistert de leerkracht mij toe.
 
En daar zitten ze. Met z’n vieren op de bank. Allemaal met een verschillende reden om de Rots en Waterlessen te gaan volgen.
Ik leg hen uit dat iedereen een ‘Rots’ en een ‘Water’ in zich heeft en doe de bijbehorende gebaren erbij.
Rots staat voor: ik kan voor mijzelf opkomen, als het moet kan ik mijzelf verdedigen. En Rots zegt ook ‘Ik weet welke weg ik wil gaan.’
Water staat voor vriendschap, communicatie en verbondenheid.
 
Ik vertel ze over de film ‘Karate Kid’. Dat spreekt vooral de jongens aan.
We oefenen de ‘gouden haan’.
Nadat we flink hebben geoefend, laat ik hen zien hoe sterk ze zijn; dat mensen écht op hen kunnen leunen. Letterlijk.
Dat is een leuke oefening!
 
En daar staat ze dan. Een half uur na de ‘leunoefening’. Voor de klas.
Kin omhoog, in opperste concentratie en ze staat sterk. Letterlijk en figuurlijk.
In leg een vuist op haar heup en vertel op fluistertoon aan de klas dat dit een meid is op wie je kunt leunen. ‘Ik vertrouw haar; zij zal mij niet laten vallen.’ En vervolgens leun ik met mijn hele gewicht op haar. Ik til mijn linkerbeen van de grond en hang tegen haar aan.
Deze meid staat er! Voor al haar klasgenoten laat zij zien dat ze niet alleen fysiek, maar ook mentaal een stukje sterker is geworden.
Kanjer!
 
Ik verheug mij nu al op de volgende les!
 
Chantal

Hij heeft het al helemaal uitgestippeld; eerst maak ik hier groep 8 af en dan ga ik naar het gymnasium. Een goed plan want na groep 8 ga je van de basisschool naar het voortgezet onderwijs en ook gymnasium zal voor hem geen enkel probleem zijn. 
 

Iedere week zijn we samen hard aan het werk. Hard aan het werk om de overstap naar die andere school voor te bereiden.
We hebben het over lesroosters, kantines, klasgenoten maar vooral over de reis naar de school toe. Hij vindt het moeilijk om een stuk te fietsen, want wat doe je als de weg opgebroken is, je een lekke band hebt? Hoeveel eerder ga je van huis weg als je wind tegen hebt met toch een behoorlijke windkracht? Als het regent gaat het mis met zijn haar, heb ik nog tips?

Naast al deze belangrijke vragen gaat het ook nog over de afsluiting van dit schooljaar. Hij wil niet mee op kamp, niet mee doen met de sportdag, de musical is helemaal verboden gebied. Hij beseft heel goed dat dit er ook bij hoort, zeker als je straks naar het voortgezet onderwijs gaat. En toch vindt hij het nog zo moeilijk om met deze activiteiten mee te doen. Hij heeft er logische verklaringen voor (waarom deze activiteiten zo moeilijk voor hem zijn, want dat hebben we besproken), voortkomend vanuit hersenonderzoeken, eigen ervaringen en verhalen van anderen. Op het moment dat ik hem aankijk en mijn wenkbrauw omhoog doe, wordt hij stil. ‘ Ja ik weet het wel’, zegt hij zachtjes, ‘ maar ik vind het allemaal nog zo eng!’
 
Ik verheug me op de komende maanden, maanden waarin we samen gaan kijken hoe hij het schooljaar goed af kan sluiten en wat hij nog allemaal wil weten over de volgende school.
Wetende dat het voor hem vaak erg moeilijk zal zijn, hij grote stappen zal moeten nemen om zijn angsten en onzekerheden te overwinnen.
Het gaat hem lukken!
 
Manon

Een weekend uitgewaaid aan zee. Samen met vrienden culinair genoten en langs het strand gewandeld. Nog nagenieten open ik nietsvermoedend mijn mailbox……
 
En daar staan ze; de mails over de bezuinigingsacties van de regering.
300 Miljoen euro moet er worden bezuinigd.
Van mijn directieleden de vraag of we meegaan naar Den Haag. Op dinsdag zal er een petitie worden aangeboden; op woensdag volgt er een debat in de Tweede Kamer. Ook dan is het belangrijk om daar met zoveel mogelijk mensen op de publieke tribune te zitten.
 
Ik twijfel. Twee dagen niet aan het werk. Twee dagen niet voor de leerlingen aan het werk.

Op maandagochtend, na een aantal telefoontjes, heb ik mijn besluit genomen: Ik ga dinsdag mee! En op woensdag werk ik op kantoor en zeg ik, in overleg met de betreffende ib-er, mijn afspraak op school af.
’s Avonds zit ik achter de laptop. Ik omschrijf mijn dubbele gevoel naar ouders en school.
En vrijwel binnen 5 minuten krijg ik de eerste reacties terug. De volgende dag zullen er meerdere volgen:
“Hoi Chantal, ik vind het prima dat je actie wil voeren. Wat mij betreft: ik zou graag meegaan naar Den Haag, we laten al zo lang over ons lopen.! Dus mijn steun heb je, wat mij betreft op naar Den Haag !”
“Ik snap heel goed je dubbele gevoelens en een statement is wel op z’n plek. Als wij als school een boze brief moeten sturen of als een handtekeningen actie helpt dan zijn wij van de partij.”
“Chantal,
Go for it!!!!!”
“Ik begrijp het helemaal.
Natuurlijk moet er actie gevoerd worden tegen die bezuinigingen!! heel goed. Schreeuw ook maar namens mij.”
“Ik ben het ook niet eens met de bezuinigingen in het onderwijs. Het anders opzetten (lees: bezuinigen) van speciaal onderwijs is al jaren aan de gang en ik vrees dat het niet te stoppen is.”
“Ik begrijp het en ik moet er niet aan denken als dat inderdaad door gaat.
Zet hem op he in den Haag.....!!!!!”
“In 1 keer merk je hoe concreet de bezuinigingen gaan worden. Vaak klinkt het als ver van je bed maar in deze situatie treft het ons als ouders en in jou geval ook voor je werk.
 Ik vind dat je het heel netjes aangeeft wat je beweegredenen zijn en daar kan ik mij zeker invinden. Wetende dat je knokt voor zaak die ons allen aangaan.
Sterkte morgen in Den Haag.”
 
Ontroerd door zoveel lieve reacties voel ik me gesterkt. Ik smeer mijn lunchpakket en duik het bed in.

 De volgende ochtend zitten we al op tijd in de bus. Het lijkt wel een schoolreisje, met al die snoeptrommels die langsgaan. Toch is er ook ongerustheid onder de collega’s.
Keurig op tijd arriveren we bij Nieuwspoort. We mogen plaatsnemen in de zaal en hangen de spandoeken op. “Speciaal Onderwijs is geen luxe!” en “Speciaal Onderwijs een recht!”

 

 
 Langzaamaan stroomt de zaal vol. En ook de stoelen van de zaal ernaast zijn snel bezet. Sterker nog: Een half uur voor aanvang van het debat is het een ware chaos! Dit had niemand verwacht. Leerkrachten, ambulant begeleiders, ouders, directeuren, leerlingen iedereen lijkt massaal gehoor te hebben  gegeven aan de oproep om te komen!
’Normaalgesproken zie je hier weinig mensen uit het onderwijs. Zij denken allemaal:’Ik kan de kinderen niet in de steek laten; ik moet er vandaag voor hen zijn.’ Het feit dat jullie hier vandaag met zoveel mensen zijn gekomen, maakt duidelijk dat iedereen zich ongerust maakt!’ zegt een mevrouw voorafgaande aan het debat.
Inmiddels kunnen er geen mensen meer bij en lees ik ’s avonds dat er zo’n 100 mensen buiten hebben moeten wachten. Dit geeft een goed gevoel.
 
Om half één start het debat.De boodschap vandaag is: deze bezuiniging treft ons allemaal: regulier onderwijs en speciaal onderwijs. Het treft ons allemaal omdat deze bezuiniging van 300 miljoen de kwetsbare kinderen treft.
Aan de ene tafel zitten de leraar van het jaar (basisschool), een directeur van een basisschool, de voorzitter van een ouderorganisatie en een bestuurder van een organisatie speciaal onderwijs.
Aan de andere tafel de Kamerleden. Helaas zijn er alleen oppositiepartijen: Manja Smits (SP), Joël Voordewind (CU) en Jeroen Dijsselbloem (PvdA).
Deze drie partijen zullen morgen in het debat proberen om de bezuinigingen van tafel te krijgen en ook alternatieven aandragen. Een alternatief is bijvoorbeeld de afschaffing van een prestatiebelonig voor leerkrachten. ‘Wij hebben hier geen behoefte aan. Geef ons maar die extra zorg en hulp,’ merkt de leerkracht op.
Ik vind het jammer dat er alleen mensen aan tafel zitten wiens neuzen dezelfde kant op staan; van enige vorm van discussie is geen sprake.
 
En dan, vijf minuten voor het einde van het debat, komt Ton Elias van de VVD nog even binnen.(Zijn fractievergadering was uitgelopen). Hij geeft aan dat de maatregelen te verdedigen zijn, dat er parlementaire steun voor is en dat we met het geld dat er nog wel is, gewoon kunnen doorgaan met de invoering van Passend Onderwijs.
Niet alleen de inhoud van deze boodschap, maar vooral ook de manier waarop hij deze mening naar voren brengt, brengt bij mij niet veel goeds naar boven….
“Er moet maar eens een einde komen aan dat geklungel,” zegt hij, doelend op het Passend Onderwijs. Verder wil hij niet eens luisteren naar argumenten. Hij haalt een keer zijn schouders op en that’s it!
En daar sta je dan.
Daar doe je dag in dag uit je best voor.
Daar doen leerkrachten elke dag hun best voor.
En ouders, en niet te vergeten de leerlingen!
 
Als deze bezuinigingen worden doorgevoerd, zullen de kinderen die extra zorg nodig hebben, de dupe worden. En ik kan hier nu wel uitgebreid gaan opschrijven wat de gevolgen zullen zijn, maar zoals Kete Kervezee bij de overhandiging van de petitie al aankondigde, er zullen straks veel kinderen voor spek en bonen in de klas zitten, omdat ze niet het onderwijs krijgen dat bij hen past….
En mijns inziens hebben sommige kinderen dan nog geluk dát ze naar school kunnen, omdat ik bang ben dat ook veel kinderen thuis komen te zitten.
 
Enigszins lamgeslagen staan we na 10 minuten weer buiten. Snel een kop koffie met wat lekkers en dan weer in de bus.
En hoe de stemmig dan is? Tja, toch wel een beetje somber. Maar…. we laten ons niet kisten. Helemaal niet wanneer ik van een ouder een sms-je krijg: ‘Hoi, dit moet tegengehouden worden! Er zijn kids voor wie het beter is dat ze op de basisschool kunnen blijven! Anders krijgen we weer een groep die tussen wal en schip raken! Bedankt, ook namens mijn kind en man. Groetjes.’
En hier doen we het voor! Voor deze kinderen en deze ouders!
Dus, lieve collega’s, zet ‘m op morgen! Ik zal aan jullie denken.

Kijk HIER voor een (video)verslag van de bijeenkomst. 
Wordt vervolgd.

Enkele weken geleden kwam de vraag of ik een weblog bij wilde gaan houden. Leuk, dacht ik, maar waar ga ik het dan over hebben? Nou, eigenlijk is er genoeg te vertellen want door de week heen kom ik in zo veel verschillende situaties, die allemaal te maken hebben met leerlingen met cluster 4 problematiek of die om andere redenen extra steun kunnen gebruiken.
 

 

 

Maar voordat ik hierover ga schrijven, lijkt het mij een goed idee om mezelf voor te stellen.
Mijn naam is Manon Tournier en ik ben werkzaam als ambulant begeleider bij de Ambelt.
Voordat ik bij de Ambelt aan het werk ben gegaan, heb ik op het Stedelijk Daltoncollege in Zutphen gewerkt. Als mentor in de onderbouw van het vmbo maar ook als leerlingbegeleider/intern begeleider op de bovenbouw van het vmbo op de Wijnhofstraat.
 
Dit schooljaar is op het Baudartius College het Onderwijs Zorgt Steunpunt (OZS) gestart. Ik ben hier 3 dagdelen per week aanwezig. Een leuke en spannende start waarbij we gaan kijken wat er nodig is om de leerlingenzorg nog beter neer te zetten en de lijnen binnen en buiten school kort te houden.
 
Verder bezoek ik wekelijks een aantal basisscholen. Hier ben ik steeds meer met de leerlingen zelf aan het werk en we bekijken waar ik kan ondersteunen, niet alleen individueel met een leerling maar ook met de klas, een leerkracht of het team.
Doordat de vraag iedere keer weer anders is, is mijn werk ook afwisselend en dynamisch.
 
De komende tijd ga ik dus meer van me laten horen, tot dan.
 
Manon